Tekrarlanan Yedinin aşkına

Öyle bir masal ki…
Çocuklar uyursa uyandırılır.
Bir zamanlar bir var imiş;
yanmış, yanılmış.
Kovulmadan, kovulmuştan sığınarak
başladım Rabbimin adıyla.
Günün birinde
uyanmış kul.
Hop…
bir adım dön geriye.
Duyun müziğin seslerini.
“La ilahe” diyerek yıktığım putlarımla geldim.
“İllallah” diyerek sığınayım kudretine.
Her zaman varmış.
Her zaman olacak olana.
Arınayım;
çokça bağışlayan tecellin ile teselli bulayım.
Kahramanların yaptıklarını anlatırmış
addan yoksul masalcı.
Şiirler yazar,
haykırırmış:
Kılıçlar vardı.
Ejderhalar geçti.
Bir kaç nota,
bir kaç müzik tınısı…
sonra dans.
Methiyeler yetmez ki.
Hamde erecek bir dil ile nasıl haykırayım, demiş.
Şahitleri:
bir kılıç,
bir tutam eskimiş heybe.
İnanır mı halk ejderhaya?
Ee… açıyorum sesi biraz daha, müzik…
Gayba, melekûta izin verirsen
“Âmin” desinler ya Rabbim, demiş bir ümitle.
Bu masalda
kimse görmedi ejderhanın heybetini;
ihlasla zincirlenip
küçücük bir yarasa kaldığını.
“Yalnız kuluma aittir,
kuluma verilecek” dediğin yerde
kul olmayı…
Masalcı değil,
çocuk olmayı.
Çocuk olurken
Cemâlini isteyerek ama
Masal ya…
Gerçekte Musa;
masalda ihlaslı kılıç sahibi.
Nasıl dayanır Musa ya Rabbim?
Tekrarlanan bir hikmetmiş meğer.
Kul olmayı öğretirmiş.
Ölenlerin ruhuna…
bize de sonra.
Şahit et.
Müşahit et ya Rabbim.
Peygamber öyle.
Sıddıklar öyle.
Salihler öyle.
Şehitler öyle.
Kimlerle olduğumuzun önemini
kimimizden geçir de göster ya Rabbim.
Bu masal
çocuklar uyanık olursa yaşar.
Masal uyur.
Masal uyursa
çocuklar müşahit olur.
Hikâye sustu.
Hakikat, parmaklarını bir hevesle kaldırdı.
Kaçıncı dans bu çocuklar?
Yolun dışındakilere nispetle
dansımız bu.
Masal böyle işte…
izin ver ya Rabbim.
Bu kulluk beyannamesini
yaşat çocuklara.