Tek Sen Oldun Gönül... Şiiri - Sait Yalçın

Geldi ömrün artık güze,
Yanan tek sen oldun gönül...
Ömür boyu yalan söze,
Kanan tek sen oldun gönül...

Kimse kalmadı yanında,
Derman yok artık canında,
Yarım kaldı muradın da,
Solan tek sen oldun gönül...

Söz verenler hep caydılar,
Umudunu hep çaldılar,
Bağrına ateş koydular,
Duman tek sen oldun gönül...

Sevdiklerin kaf dağında,
Yalnız koydu otağında,
Hevesleri kursağında,
Kalan tek sen oldun gönül...

Ömür boyu çalışsan da,
Bir şey yok el-avucunda,
Gece dertler baş ucunda,
Duran tek sen oldun gönül...

Sanma dost var, basiretli,
Gam yürekle senli benli,
Saat başı dertli dertli,
Vuran tek sen oldun gönül...

İşte böyle yalan dünya,
Başı müjde, sonu hûlya,
Hayat burda derler gûya,
Salan tek sen oldun gönül...

Ne gül koydu, ne de çiçek,
Yaşam boyu çek babam çek,
Yalan aşkları da gerçek,
Sanan tek sen oldun gönül...

Tek seninki gerçek histir,
İçtiğin yalancı iksir,
Umutların soldu bir bir,
Talan tek sen oldun gönül...

Duyguların karşılıksız,
Kaldın işte garip, yalnız,
Gönlün çalan usta hırsız,
Sazan tek sen oldun gönül...

Koca dünyaya sığmadın,
Kim ne istedi, kırmadın,
Sahtekârlara doymadın,
Yaban tek sen oldun gönül...

Sait'im bak meçhul sonun,
Kahpe dolmuş sağın solun,
Bağlanmış ayağın kolun,
Yayan tek sen oldun gönül...

10. 06. 2026 Samsun
Saat : 16:01