Tek Kişilik Yangın Şiiri - Efsun Bkr

Ellerimle büyüttüğüm o bahçe kurudu artık,
Tek bir yaprak yeşertmeye mecalim kalmadı.
Ben koştukça yollar uzadı, ufuklar karardı,
Sevgisizliğin o soğuk duvarına çarpmaktan yoruldum.

Bir dokunuş beklerken bin sitemle dönmek,
Gözlerinde bir ışık arayıp karanlıkta sönmek...
Meğer tek kişilikmiş bu koca aşkın yükü,
Taşımaya çalıştığım o ağır yükten yoruldum.

"Belki"lere sığındım, "düzelir"lerle avundum,
Seni kendime, kendimi sana hep savundum.
Ama çabasızlığın o sessiz, sağır boşluğu;
İçine çekti beni, ben o boşlukta kayboldum.

Şimdi bir veda borcum olsun bu dilsiz eve,
Hiç duyulmamış feryatlarım kalsın geride.
Gidiyorum; içimdeki kadını kurtarmak için,
Kendi kıymetimi senin insafına bırakmaktan yoruldum.

Ardımda kırık bir heves, eksik bir hikaye...
Sana kalan sadece sessizliğim olsun.
Çünkü bilirsin; sessizlik, kadının en ağır vedasıdır,
Ben artık o dilsiz vedada nefes alıyorum.