Satranç oynamaya benziyor bir insanla konuşmak, anlaşmak
Peki daha mı kolay mıydı susmak, kendi içinde kaybolmak?
Bugünler de tek gördüğüm, kendi ellerimle ördüğüm kördüğüm
Yok sayıldığımda bile sizlerce, varsaydım sizleri kendimce
Bin kere sorsan bin kere anlatır, bin bir kere açıklarım sana kendimi
Herkesi geçtim ama bir sen anlar, bir sen duyarsın benim sustuklarımı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta