Bakışlardı her şeyi başlatan önce,
Küçük bir tebessüm,
Sonra al al yanaklarında beliren gülümseme...
İnsan küçük bir tebessüm için neler veriyordu,
Neleri feda ediyordu...
Tıpkı yağmur damlalarının beslediği toprak gibi,
O bakışlarda besliyordu insanı...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Hayatın içinden nağmelere bezenmiş sözleriniz
Büyük bir keyif alıyorum Halkulade şiirlerinizi ve yazılarınızı okurken :)
Teşekkür ederim, güzel duygular yeşerttiğiniz için gönül dünyamda.
Sevgi ve saygılarımla
Adnan Bilgiç
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta