Tayfun Toprak Şiirleri - Şair Tayfun Toprak

Aslında hiç sıkılmadan işte bak gidiyorsun
Ve beni bir başkasının boynunu kırarken buluyorlar
Kendime artikülasyon uyguluyorum ölmüyor
Hayırlı bir arterit yaşıyorum hem kanım akıyor

Artık dokunamıyorum sana olduğum gibi barsam

birbirimize indirilmiş
ve kurban edilmişiz

bu kanın duracağı yok

230513 şu

Bir şeyler var elbette
Şöyle aynaya sayısız
Poz verirsen bence
Köşeden bucaktan sınırsız
Arzular sızar epeyce

aynı yabancı ışık düşerken perde aralığından,
insan neden kalktığını değil de
neden hâlâ dönmediğini soruyorsa kendine,
O sırada sokaklar isimlerini söylemiyorsa
O sırada kapılar tanımıyorsa yüzünü,
O sırada her adımda biraz daha eksiliyorsan,

Bir yerden sonra insan
kendini taşıyamıyor artık,
omuzlarında biriken günler
bir bavula sığmıyor,
ve en çok da

Beni bu caddeden aldılar
Bir başka caddeye koydular
Orada gezerken buldum seni ülgerde
Önce açmadın kapılarını
Sonra sen de düşledin
Ama hep sonradan özlemeyi özledin

Yürüdüm
çok yürüdüm,
taşımadım cebimde harita,
çünkü bazı yollar
ayağın değil
yüreğin meselesidir.

Kalktık bir sabah,
adımıza yazılmış yoksulluğu yırtıp cebimizden,
çünkü açlık kader değil,
öğretilmiş bir itaatti bize dayatılan.
Toprak susuzdu, insan suskundu;

başka bir ağrıya seni basıyorum
çok acıyor
bu yalnızca
barklı dillerde anlaştığımızı gösterir
ve sıcaklığı indirgenmiş tenindeki
günahın bedelidir sevgilim

Düşün ki geçmiş sensiz bu günler
yaslı
billur yalnızlığı sorgulamak
düşün ki ayrılığı bedeninde
evirip çevirip kudurtmak
okşamak