Yokluğun kırık bir pul gibi elimde
Giderken kapattın bütün kapıları
Attığım her zar gele
Hatırlayabildiğim sadece
Masada bardaktan kalan iz
Ve belli belirsiz bir yüz
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




üstat gerçekten çok hoş olmuş kutluyorum....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta