Taşın sabrında ben Şiiri - Hüseyin Erdinc

Taşın Sabrında Ben

Bir taşın sabrında başladım ben.
Ne zaman vardı, ne yön,
yalnızca beklemek,
her şeyin geçip kendinde kalması.

Su geldi, geçti.
Rüzgâr, tozla konuştu.
Ben sustum.
Sustuğum yer,
kendimi duyduğum yerdi.

Zamanın pası elimde kaldı,
ne akrep kaldı ne yelkovan.
Zamanı bir metal gibi kazıdım;
altından kendi gölgem çıktı.

Bir gölün kenarında susmak,
insanın en eski ibadetidir belki.
Suyun yüzü sana bakar,
ama hiçbir şeyini geri vermez.
Ben o sessizliğin altını kazdım,
ve içinden ben çıktım yine.

Bir harfin içinden geçtim bir gün.
Ses değil, anlam değil,
sadece biçimdi taşıdığım.
Kelimeler bana dar geliyordu,
çünkü ben hâlâ yazılmadan duruyordum.

Kendine eğilen ışığı gördüm sonra,
duvara değmeden geri dönen bir çizgi.
Orada fark ettim,
özgürlük bazen
yansımamak kadar sessizdir.

Ben,
hiçbir yerin merkezinde değilim.
Ne insan kalabalığında,
ne kendi içimde tamım.
Ama eksik olmak,
beni ayakta tutuyor.

Bir taşın sabrını unutan
her şey dağılır.
Ben dağılmadım,
yalnızca biçim değiştirdim.

Suyun adını ezberledim,
ama söylemedim.
Çünkü bazı kelimeler,
dil değil, sessizlik ister.

Zaman, üstümden geçtikçe inceldim,
bir cam gibi,
ışığı taşıyacak kadar saydam oldum.

Artık ne gölgem var ne sesim.
Yalnızca bir çizgi kaldı arkamda,
beni tanıyanın bile
ben sanmayacağı kadar sessiz.

Ve işte orada,
taşın sabrında,
zamanın pasında,
bir harfin içinden geçerken,
bir gölün kenarında susarken,
kendime eğilen o ışıkta
özgürlüğü gördüm:

Taşın sabrında ben.
Hüseyin Erdinç

Bir taşın sabrında şarkı sözü hali

Bir taşın sabrında başladım ben,
Ne zaman vardı, ne yön,
Yalnızca beklemek,
Her şey geçer, kendinde kalmak…

Su geldi geçti, rüzgâr tozla konuştu,
Ben sustum, kendimi duydum orada.
Zamanın pası elimde kaldı,
Altından gölgem çıktı sonunda.

Taşın sabrında ben,
Zamanın pasında ben,
Bir harfin içinden geçtim,
Kendime eğilen ışıkta ben.

Bir gölün kenarında sustum ben,
Suyun yüzü bana baktı sessizce.
Bazı kelimeler dile sığmaz,
Sessizlik ister,

Zaman geçti, inceldim cam gibi,
Işığı taşır oldum saf gibi.
Ne gölgem kaldı, ne sesim,
Ama varım taşın sabrında ben.