Taş Yürek, Şiiri - Sibel Orhan

Çocukluk hülyalarımı silip attın,
Gençlik umutlarım da yitti
Kopardığın bir dal,
Köklerinden sızıyor şimdi
Üzülme canım, üzülme,
Yarayı açan sendin,
Söyle,
Nedir bu bilmişliğin?
Takatım yoktu elden ayaktan,
Cevap vermedin, zevâlinden,
Bir yel gibi savrulmuşum,
yorgunum,

Her sözcüğün yüklü,
Bir dala konmuş serçe gibi,
Korkak ve kaygılı
Sana kor, bana elem gibi,
Şafak içli içli,
Yavaşça tükendim sel gibi

Bile bile,
Azap ne için?
Kaybettim aklımı,
Kör ettin bağrımı,
Bilmiyorsun ki mahşer nasıl?
Bu bir muammâ mı?
Şimdi ver bu hesabı!

Zulüm değil de nedir bu?
Kimliksiz geceler yutmuş efsunumu
Bir rüzgâra verme hayallerimi;
Taş duvarlara sığar mı elemler?,
Cehennemden beter hardayım ben
Efkârlıyım, yoldayım…
Giden mi? sen mi?
Ben mi? Yıllar mı?
Kasırgalar esiyor içimde,
Çatlayacak duvarlar
Sürgün geçmişimde…

Duyar mısın? Yastayım

Taşa dönmüşsün
Bir varsın, bir yoksun
Ziyan olmuşum ağaran fecrinde
Umursadın mı?
Dağlar bile şahidim oldu,
Bilebildin mi?

Çocukluğum uçup gitmişti yüreğimden
Düşmüştü efkârın kollarına
Ahın kıvrımında eriyecek benim ömrüm,
Hiç olmuşum, sen de,
Bildin mi?

Izdırabında tükendiğim çilesiz yüreklerle,
Tükendiğim ümitte ben,
Bir ay ışığı bir umut
Ecel seslendi, derinden
Anlamadın mı? Sen…

Ahdımız berat, yeminimiz zer,
Adı konmamış bir bahardın efil efil sen,
Ezelden vurgunum,
Hicranımın kabili
Senden gidenler öyle çok ki,
Ey bahara özlemim…
Bir değil, bin giden
Mahpusum!
Zifiri karanlığında ben…

Yürek sustu,
Gözler konuştu,
Celladın kılıcından ağırdı bu burgu
Sen, sevmelere doyamadığım,
Yeryüzüm!
Gökyüzüm!
Ne yazık ki,
Senin olamadım!
Ben…