Taş Doğuran Öfke Şiiri - Afşin Dualı

Duman sardı yine koca dağları,
Çözüldü dünyanın paslı bağları.
Aşığım dedim, gök gürledi sustu,
Bulutlar üstüme zehrini kustu.

​Ateşe körükle gitmedim ama,
Küllerim karıştı her bir harama.
Bir elimde ağır gözyaşı tankerim,
Kendi yangınımı gönlümde közledim..

​Kötülük tutundu, gitmiyor gitmez!
İçimdeki feryat ölse de bitmez!
Dünya bir bataklık, biz mi kurbanız?
Kendi gölgemizde biz bir yalanız!

​Öfkem taş doğuruyor, kasvetim daralıyor,
Zamanın dişleri ruhumu paralıyor.
Sustukça biriken o koca sancı,
Kendi celladına oluyor duacı!
​
​Duman dağılmaz, dağlar yıkılmaz,
Bu dünya yüküyle göğe çıkılmaz.
Tankerim boşaldı, ateşim söndü,
Taş doğuran öfkem, küle bölündü.
​