Taş aynalar Şiiri - Dağlar Özügüç

Sustular çünkü çok şey görmüş,
Çok şey anlamışlardı.
Bir çiçeğin bakışlarından maziyi hatırlamışlardı
Ve artık kelimelere ihtiyaç kalmamıştı.
O vakit sözler de yorulup
Yer minderine kendini bırakmıştı
Gökteki ayın bulutun arkasına saklandığı gibi,
Yüzlerini zamanın ağır taş aynasına çevirdiler.
Ve sadece beklediler;
Dalında olgunlaşan bir meyvenin
Güneşi beklediği gibi.
Sessizlik, kelimelerin yokluğu değil,
Anlamın gürültüsüz varlığıdır.
Çünkü bazı hakikatler
Ancak suskunlukta büyür.
Nehirlerin denize vardığı anlarda
Köpüğünü geride bırakması gibi,
İnsan da hayatı anladıkça
Hatırası geride kalır