Taş Şiiri - Enes Yakıştır

Yorulmuşum kendimden kaçıp durmaktan,
Belirsiz limanlarda gölgemi aramaktan.
Bastonumun her vuruşunda o sert yankıyı dinledim,
Beş harfin ağırlığını ruhumda bir mülk edindim.
Gönlüm tenhada kalmış bir kale gibi sessiz,
Zaman akıp gidiyor, yollar yorgun ve izsiz.
Hani Bilişim dersinde SELECT ile seni çağırırdım ya,
Beynimdeki veri tabanı ismini bağırırdı her tabloda.
Sen, doğallığınla geçip giderdin yanımdan,
Bir işaret beklemedin ne kokundan ne canından.
Ben ise mesafeni santim santim ölçmek isterdim,
O koku gelmeyince "timeout" sürelerine yenilirdim.
Seviyorum artık seni, artık bunu kabullendim.
Şimdi sistem hata veriyor, kalbimde derin bir sızı,
Mühürledim ruhuma o beş harfli, gizemli kızı.
İsmin ki; sabrın ve sertliğin topraktaki kadim hali,
Adın ki; sarsılmaz bir iradenin en dürüst meali.
Beni taşa döndürsen de razıyım her sızına,
Adını kazıdım bu kalenin en aşılmaz duvarına.
Arka kapısı olmayan, pencereleri mühürlü bu hisar,
Sadece senin isminle açılacak dürüst bir firar.
Yorulmuştum saklamaktan, belirsiz sevdalardan,
Dönemem artık geri, geçtiğim o yollardan.
Bin defa körleştim de şu karanlık dünyada,
Bir senin sesini aradım her dürüst rüyada.