Tartaros Şiiri - Gaius Flavius Divinus

Ne zaman ateşe yaklaşsam,
Kanatlarımla söndürdüm,
Şeytana fikir danıştım,
“Ne yapmamalıyım?”
Zebaniler bastırmaya çalıştı,
Alevin koruyla öfkemi,
Hepsini aşıp zift dolu akarsuya vardım.
Kaşifler galaksilerin zirvesini kovalarken,
Ben yükselmek için en sığ okyanusların dibine demir attım,
Ve bulanık görüntü netleşince,
Anlamamayı da anladım.
Sağ ve solumda meleklerim çepeçevre,
Kolay olan kin besleyip nefret etmek,
Olanaksız olan ise gönülden bağlanıp sevmek.
Bu tacı taktığım an, herkes kazancımı sordu,
Kaybım değildi kimsenin merak konusu.
Donuk suratım ve anlamsız bakışlarım,
Anlamın içindeki çatlamış aynalara yansıdı,
Şimdiyse bu okyanusu aleve teslim etmeliyim,
Tanrım izin ver, bırak da yansın.

13.02.2026