Tarık Ağalar Şiirleri - Şair Tarık Ağalar

Diba bir elbise diktim ayrılığa.
Kendimi varlığında var edemiyorum.
Şehrin loş ışıklarının altında;
Her köşede kalbimin bir parçasını bıraktığım,
Kirli kaldırımlarini gözyaşlarımla yikadigim,
Buz gibi duvarlarını sen yerine koyarak, sarıldığım

Demirden ağır bir hasreti göze alarak;
Pamuktan hafifçe bir intihar ismarladım gidene,
Klasik bütün dertli kavramları,
şiir diye yazmayı göze alarak;
Modern kavramları,
iyilikleri,

Başucumda isminle şahlanan kelimelerle uyandım.
Yüreğimde korku yoktu.
Yüreğimde hala korku yok.
Cesaret timsali gururlu bakışlarla baktığım aynada,
Cennet habercisi bir çift gözde daldığım hayali,

Kuşluk vaktine yakın, gözlerim yol çekiyor.
İçimde sarılmaya ihtiyaç duyan bir çocuk,
Paçalarıma yapışmış bırakmıyor yakamı.
Elimdeki kalem,
Dilimdeki sana,
Kalbimden taşanları şiir diye kağıda aktarıyor.

Mevsimin kıştan bahara doğru yol aldığı,
Gündüzün sıcaklığına,
Gecenin soğukla karşılık verdiği günlerde,
Beni bu serüvenden muaf tutan aşka,
Haşyet nazarı ile bakıyorum.
Solan renklerimi yeniden seninle boyadım.

Bir bergüzar sevdaya düştüm.
Dizim kanamadi.
İçim ezilmedi.
Düştüğüm yerden kalkmaya çalışmadım.
Yorulmadım.
Aksine yeniden yorumladı beni aşk.

Bir an uzun bir serüvene ne zaman dönüşür diye sordu derviş.
Kurbanım diye soze basladi bir diğeri
O an aşk boyası ile boyanırsa olur dedi.
Sonra eğdi başını,
Huu Allah dedi.
Yer ile göğün arası aşk ile inledi.

Ben kolay kolay açmam yüreğimi,
Kırma gölümü dedi.
O böyle söyleyince içimde bir fırtına koptu.
Yitiğini bulmuş bir meczuba,
Dünyayı bahşetmiş olduğunu bilmiyordu.

Tevazu ile eğerek başımı,
Bir gönül kapısından daldım içeri.
Yaşıyoruz ya hani,
Nefes alıyoruz belli aralıklarla.
Dolayısıyla canlıyız ve dahi insanoğluyuz.
Bir korunma alanına muhtacız.

Kuluz elbet bir gün ölürüz,geriye kalır külümüz bizim.
Hasrette diner birgün, acısı geçer, geriye kiri, pası nasibimize kalır bizim.
Sensizken üzerimde taşıdığım kirli elbise bundan.
Ağır gelen eksikliğin yüzünden kalemi kaldırmaya mecalim kalmadı.
Mecalim olsaydı sana yazacaklarıma şiir diyeceklerdi.
Aşıklar okuyunca gönüllerindeki saye kaybolacaktı.