Tarihçe (bendim) Şiiri - Eray Karaöz

Bendim kırıp dizini oturan da evinde,
Yazları yol önlerinde tepinen de bendim.
Ardından yaşıtlarım eğlence kovalarken
Ben içimde hüznü ve acı çekmeyi sevdim.

Kah güldüm, halamın hoş gözleri üzerimde
Ağladım, kah, yalnızca halamdı gören beni;
Üzülmedim sandılar, kabrinde yoktum diye
Rüyamda halam vardı, sarmaladı o beni.

Yamuk burnumla bazen, egzoz kokusu aldım;
Yanışını kokladım bazen de yemeklerin.
Her nefesimde ziyan, şirk ve habaset vardı
Buldum yine de en güzelini meleklerin.

On yedimdi miladım, kurtulmuştum zindandan
İlk yudumladığım su da yıkandığım suydu.
Fakat rahat bulmadım, bu defa peşimdeki,
Ömrümce istediğim ölümün korkusuydu.

Birikti içerime hep, gönderdiğim yaşlar;
Taşması geç olmadı, ki sonum buydu bence.
Yıkıldığım açıktı fakat durmak bilmedim,
Yalnız onun bildiği misyonum sebebince.

Aslına bakarsanız uzakken henüz bana,
Mutluların gülüşleri bir hayli süslüydü.
Güldüm ben de, mutlu bir adammış gibi güldüm;
Özünde benimkisi hep biraz hüzünlüydü...

Bendim, "Yok ol!" diye, Tanrı'ya yakaran mümin;
"Var ol!" diye dua eden ateist de bendim...
İnancımın kırıkları altımdaydı fakat
Kesiği atan oldu sonumdaki o amin.

...