Allah'dan birileri gibi tarama özürlü filan değilim... Hala da fırça gibi saçlarım var, her ne kadar çok taramayı sevsem de, bazen de dağılıyor saçlarım... Hani derler ya ''Benzini Şel'den akılı da kelden alacaksın.'' diye, onu diyenler halt etmişler...
Taramayı severim dedim, ceplerim de tarak doludur. Arkadaşlarımda bana takılır durur ''Hikmet ağabey hem saçların darmadağın hem de cebinde üç beş tane tarak var her renkten ne iş ağabey'' derler... Ben de onlara ''Oğlum bazen tararım saçlarımı, bazı zamanda tarakları saçını dağınık gördüğüm çocuklara hediye ediyorum.'' derim...
Evden çıkma saatim sabah 7.00 suları... Aceleyle çıkarım 18. Katta ev... Ne yapalım paramız ona yetti onu aldık... Sabah kimse olmaz çoğu kere asansörde... Alırım tarağı elime, saçlarımı tarar tarar düzeltirim. Bir de bıyıklarıma vururum tarağı, zemine geldiğimiz zaman jilet gibi olmuşumdur...
Evde de her oda da mutlaka tarağım vardır. Hatta tuvalette bile... O kadara çok da kaybederim ki aldığım basit basit tarakları... Sonra gider bir kaç tane daha alırım, onları da kaybederim... Okulda okuyorken, çoğu arkadaşıma ödünç taraklar vermişimdir, o zamanda bilirlerdi ben de üç beş tane tarak olduğunu, yalvarır dururlardı... Ben de bazen verir bazen de ''Oğlum deli misiniz saçkıran olursunuz billahi.'' der atlatmaya çalışırdım...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta