Tanrı dağlarında kalan sevdam

"Bugünde Nurgül'üm sana yine seni yazdım, sana yine sana yandım."
Seni sevdiğim günler, hâla ruhumu yakar,
Daha on altısında, sanki ilkbahar.
Gözleri Isık Göl kadar derindi,
Adım dilinden düşmezdi.
Narının soğuk rüzgârı saçlarını savurur,
Savrulan saçları boynuma dolanırdı.
Sevda hızlıydı iki gencin yüreğinde,
Gülünce sanki kalbi atardı içimde.
Önce yollar ayrıldı, beklemek zorunda kaldı,
Zaman geçmez oldu, sonra düşman...
Telefonlar suskun, mektuplar rüzgâra karıştı.
Birgün bir haber geldi!... Canına kıymıştı!
Tanrı dağlarında kalan sevdam!
Uçmak isterken göğün mavisine,
Düşüverdi bembeyaz karın üstüne.
Daha on altısında, baharında, yolun başında,
Gülen yüzü solmuş, görenler şaşkın!
Dudağında son bir nefes, ... ‘Aşkım’...
Sana gelemedim, seni tutamadım, kiralası ellerimle tuttum anılarını...
Düştün ama, toprağa değil yüreğe,
Yağan her yağmurda, kayan her yıldızda,
Sende varsın diye, bakamaz oldum göğe.
Yaşarım!
Sensizde yaşarım, yaşadığıma şaşarım!
Sen tabutun içinde, ben toprağın üstünde
EY TANRI DAĞLARINDA KALAN SEVDAM!
Senin adınla dolu odalarım var,
Her köşesi yokluğunu fısıldar.
Tanrı Dağlarına uzanan yolların üstünde
Rüzgarla yarışan acılarım var...
Geceleri yüzünü ararım karanlıkta,
Gündüzleri rüzgar götürür sesini uzaklara.
Belki de başka bir yerde, başka bir baharda
Sen yine gülersin bir nehrin kenarında,
Savurursun saçlarını Narin'in soğuk rüzgarında.
Ey Tanrı dağlarında kalan sevdam.
Seninle öğrendim ölümün sessizliğini,
Seninle öğrendim çaresizliğin ismini,
Seninle öğrendim sensizliği.
Tanrı Dağlarına bakarım, orada bir yol ararım.
Yaşarım Nurgül’üm, yaşarım; günahınla yaşarım!
Ölen kimmiş, kalan kimmiş görmeyen göze şaşarım.
Ey Tanrı dağlarında kalan sevdam!
Sensiz ben bu dünyaya alışamadım.
Sensiz ben bu dünyaya alışamadım...

Erdal Balcı