Yine taş atacaklar,
bu kez sapanlarıyla tıpkı filistin’li kardeşleri gibi..
Milyonlardı sürüldüler evlerinden, köylerinde, yurtlarında
Bombalandı dağları, taşları, köyleri ve abileri..
Deprem’de dahi aç bırakıldılar, evsiz ve yataksız çadırlara mahkum edildiler..
Yoksulluk yetmiyormuş gibi, deprem azmış gibi,
Bir de Irkçılıkla vurdular..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta