Tamamlanmadan Eksildim

Tamamlanmadan Eksildim

Belki de yaşanması gerekiyordu bunların,
Başka türlüsü eksik kalırdı.
Sen gitmeliydin, evet
Gidiş sana yakışmalıydı,
Bana da ardında kalmak.

Ben divane olmalıydım peşinde,
Aklını yitirmiş bir sadakatle,
Adını her suskunlukta yineleyen
Yorgun bir adam gibi.
Sevgi dediğin
Biraz da kendinden vazgeçmekti.

Sen erişilmez olmalıydın,
Yaklaştıkça silinen bir düş gibi,
Hep biraz yukarıda…
Ben ise sıradan bir ölümlü,
Gözünü göğe diken
Ama oraya varamayan.

Belki de denge buydu:
Senin kayboluşun,
Benim tamamlanamayışım.
Aşk dedikleri şey
Belki de buydu.

Sana ulaşmak istedim aslında,
Hem de ulaşamayacağımı bile bile.
Yine de yaklaştıkça çözüleceğini sandım,
Ama her adımda
Biraz daha kendimden uzaklaştım.

Seni uzaktan sevmek değildi niyetim,
Bir nefes kadar yakın olmak istedim sana,
Sesim sesine değsin diye.
Ama her temas denemesi
Beni biraz daha azalttı,
Aramızdaki mesafeyi büyüttü.

Bu hikâye doğru kalmadı,
Dokunulmadı diye değil,
Ulaşılamadığı için yaralı.
Bazı acılar
Yanlış yapmaktan değil,
Yapılamayanın
İçte sessizce yerleşip
Zamanla insanı eksiltmesinden doğar.

Ben istedim,
Ama yetmedim.
Belki sevdin beni,
Ama kalacak kadar değil.
Ben kalmayı görev sandım.

Ve geriye
Ne bir ayrılık kaldı,
Ne bir kavuşma.
Sadece,
Ulaşamadığın yerde
Yavaş yavaş eksilen biri.