Makamını bilmezsen, bildirirler.
Çamurun içinde gül olsan, bezdirirler.
Zorlarsan o gülünü, ezdirirler;
Ruhunda acısını ebed gezdirirler.
Bir yıl boyunca etimi zerre zerre koparıp yediler.
“Bu aradığın dervişlik hırkasıdır, haydi taşı,” dediler.
Kendimden kaçıp kurtulmak istedim.
Öyle bir sınav ki, beni bile bana vermediler.
Kuytu köşelerde zikrin sessizliğine sığındım.
Semaya el açtım, her gece dilimde ağıdım.
Teslimiyetmiş bu makamın geçişi, onu anladım.
Hüzünlerin yanında merhamet sancağı taşıdım.
Kayıt Tarihi : 27.12.2025 18:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!