Talat Özgen Şiirleri - Şair Talat Özgen

Yanma tutuş
Son zamanın kahrında
Gülme ağla
Yokluğun gıyabında
Sev sevilme

günler çıkmaza girmiş
suyunu çekince umutlar
ne sağı belli ne de solu
aşkta yanınca sevdalar...

güzelim dedim güzelim

ben benimle ağlaştım bu gece
sessizlik atarken naralarını
ne duyan vardı nede gören
kaderin bir taksiratı misali,
ya
sen?...

Yokluğuna bir çivi çaktım
Yarınlar gelebilirler artık
Bensizliğim rahat olsun
Ne bir arayanım var
Ne de bir soranım gayrı,

yanlışlarla sev beni
kabulumdur sevgili
kim doğru ki dünyada
gülün de var dikeni..

batarsa batsın derim

İçimizde
Bizi yanlışa sürükleyen
Umutlar
Var,
Geçmiş
Gelecekte mazi olsa ne gezer,

haddi hesabı yok
acının
yandı yanıyor yürek
giden gelmiyor geri
yetim kaldı
onca çoluk çocuk...

Bilir misin sen
İçinin yangının ne olduğunu,
Haberin var mı
Göz yaşlarına da sebeb olmasının da
Ayrı bir dert olduğunu

hayat değil ki
bu
mutluluktan kaçıp gelsin
kaşın gözünü öpüp
bir kuş gibi uçup gitsin...

bağırsam sensiz gibi
yokluğun baki
kollarım açık
daha ne olsun yani...

aşkını baş taçı yaptım