Talat Özgen Şiirleri - Şair Talat Özgen

Kimse inanmiyor askima
Sende dahilsin belki buna
Ne yapsam,ne etsem söyleyin?
Kulak verilsin yarama

Bende canim yüregim var

Bu ne bir ask ne bir sevgi
Esaretin zincirleri
Kurtulmak mümkün degil
Ne elinden ne dilinden bilki

Cökmüs üzerine bir dev gibi

bildiğimizi sanıyoruz
tersten dönen dünyanın hovardalığını
bilmediklerimizi
havale ediyoruz meçhule,
kangren olan beyinlerde,
avuşturuyor habire

Düsünmek bile suc
Gelmedimi islerine
Daglara,göklere uc
Düsmeyesin ellerine

Deme bana insanim

güne gün demem ben sen yoksan eğer
karşıma çıkmışsın ne güzel kader
yokluğunla varsın olsa da keder
gönül işte gönül sevmekten beter...

yazılan çizilmiş değişmez artık

Askin kollariyla sardin beni
Sevdanin tilsimiyla caldin kalbimi
Benden ne kaldi ki geriye simdi?
Söylermisin bana gönlümün prensesi

Öyle isterdim ki seni ile ödesmek

Hapsetmissin beni yüregine
Mahkummu ettin sevgine
Gececekmi ki bütün ömrüm
O kücücük,karanlik hücrede

Fazla bir sey istemiyorum senden

Kara kaslim,kara gözlüm
Ben senin icin ölürüm
Yanliz benim tek sartim var
Kollarinda bitsin ömrüm

Bu sevdanin sonu gelmez

biliyorum
zorla güzellik olmaz
ama
gönül bu
gönül
ne laf dinler ne söz..

aşkın çırasını yaktıysan eğer
kül olmaktan çıkar hem dert hem keder...

razı olacaksın isi izine
görülmez dışardan yaşarsın içte...