Kendi kabuğunu kırmak, kafesin içinden çıkmak yetmez, kafeside kafasının içinden çıkartmalı insan.
İstediğimiz birçok şeye ulaşmak için, istemediğimiz birçok şeye katlanmak zorunda kalıyoruz. Sevdiklerimize bedel koyuyor hayat. İşimiz ile içimiz arasında geçinip gidiyoruz. Toprak üzerinde farklı sınıflarda yaşayıp, toprak altında eşitleniyoruz.
Neyi yapmak için doğduysan, onu yaparak yaşa! Yoksa kendini yaşamış sanma.
Öyle bir hayatı yaşıyorum ki, cenneti de gördüm, cehennemi de…
Yokluğunda ne ateşleri hasretimle yaktım da
Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun...
Bitmez tükenmez engeller koydun
Devamını Oku
Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun...
Bitmez tükenmez engeller koydun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta