Taif'in Kanayan Yarası

​Umutla çıkılmıştı o çileli yollara,
Bir müjde taşımak için katılaşmış kullara.
Yanında Zeyd vardı, sadık bir gölge gibi,
Gönlünde ümmet aşkı, deryalar kadar diri.

​Ama Taif sustu, Taif kapılarını kapadı,
Gül yüzlü Nebî’ye sadece taşlar fırlattı.
Mübarek ayaklarından süzülürken kanlar,
Arşı titretiyordu o masum hıçkırıklar.

​Taşlandıkça "Rabbim!" dedi, sığındı tek kapıya,
Zeyd siper oldu O’na, o zalim fırtınaya.
Yaralıydı bedeni, yorgundu nurlu başı,
Toprağa karışıyordu gözünün her bir yaşı.

​Cebrail nida etti: "Emret, dağı yıkalım!"
"Hayır," dedi Rahmet, "biz dua bırakalım."
"Bilmiyorlar Allah’ım, Sen affeyle onları,
Belki imanla dolar, gelecek nesilleri.

​Güneş o gün hicapla, bulut ardına kaçtı,
Efendim’in yarası, cennette güller açtı.
Taif bir imtihandı, sabrın en yüce hâli,
Yüreklere kazındı, o hüznün timsali.

Gökhan Öztürk