Svitlana...
Gözlerin çiğli çakır
Ve ürkerkliğin loş manastır karanlığında kırım ormanlarının ceylanları gibi susuz
Suya ineşin yakut yalımı güney pervazlarına kumrular konduran koy koyak
Dalgalı bir denizin çırılçıplak iskelesi misali yağmurlu mu yağmurlu
Annenden bahsedişin bir sırdı yalnızca bana bırakılan bir mektup gibi
Sana olan hasretliği şifa bulsun diye bütün uzaklıkların her ucuna
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta