Sustum Şiiri - Ahmet Gürkan

Gidişinle soldu bahçemde güller
Lal oldu dilimde şakıyan diller
Adını andıkça yabancı eller
Dertleri üstüme bandım, sustum ben.

​Ne bir haber geldi ne bir ses senden
Ruhum firar etti yorgun bedenden
Geçtim bu dünyadan, geçtim kendimden
Bir boşluğa artık kandım, sustum ben.

​Zamanın sırtına yükledim ahı
Görmedim karanlık gecede mahı
Sildim defterimden bütün günahı
Adını tövbeyle andım, sustum ben.

​Gözümde fer bitti, dizimde derman
Yazıldı adıma en sonki ferman
Gönlümde kopsa da sessiz bir harman
Dönüşün yok artık, anladım, sustum ben...