Kış gibi gözlerin, içimi donduruyor
Titriyorum baktıkça, bacaklarımın bağları bir bir çözülüyor
Antik bir kent gibiyim, dışım da içimde çöküyor,
Tarihimi bilmeyenler boş boş duran bir ev gibi görüyor
Bilenler şehvetle bana bakıyorlar tarihimi, çok şey yaşadığımı anlıyor onlar
Kara kışta bir soba gibi gülüşlerin
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta