Susmayan Harım Şiiri - Madu Bellaa

SUSMAYAN HARIM

Sazımı asın duvara, kopsun dertli telleri,
Vurdu kalbime esen sevdanın en deli yeli.
Bakışımda asılı kalan dünün nemli izleri,
Kimse dindiremez artık içimde taşan denizi.

​Bir ney gibi inlerken ruhumun en derin yeri,
Senden gayrı ne varsa, sildim şimdi.
Dudaklarda kalmış yarım bir veda nağmesi,
Susturur içimdeki en gür, en derin sesi.

​Gönlüm dert teknesi, her yanı bin bir yara,
Çekti bizi bu sevda, dönüşü olmayan dara.
Aşkın deryasında savrulan leylayım şimdi,
Bilmem ki bu amansız fırtına nerden dindi.

​Üstümde birikmiş taşınmaz hatıralar var,
Kalbimi ince ince en keskin hasretin yakar.
Bir hazan mevsimi çöktü çölde baharım,
Hasretin zehri karıştı benim her yanım.

​Dilsiz bir feryattır artık derin bakışım,
Açtığın yaradır benim her yanışım.
Sazın teli sızlatır, her vuruşta bin sitem,
Senden miras kaldı, bu bitmeyen matem.

​Bir düğümdür boğazda dinmek bilmeyen ahım,
Seni sevmekmiş meğer en büyük günahım.
Uçurum kenarında bekleyen bir yolcuyum,
Kendi dertlerimin içinde düşüp gidiyorum.

​Söndü bütün ışıklar, bitti amansız harlar,
Kapanmaz artık bu yara, her yer bana dar.
Yüreğimde can veren bu hicranın sesidir,
Bu gidiş, bu bitiş bir sevdanın en ağır darbesidir..

​MADU BELLAA
03.04.2026