Susmakla Çoğalan Yaralarım Var

Kar beyazı değildi bu sessizlik,
göğsümde biriken ağırlıkla örttüm kelimeleri;
konuşsam kırılacak bir cam gibiydi hakikat,
susmakla çoğalan yaralarım var.

Pencere buğusunda adını ararken
kendime görünmez bir sınır çizdim,
içimde büyüyen o karanlık boşlukta
çocukluğumun saflığını erkenden yitirdim.

Bir zamanlar doğru gelen her şey
şimdi kimseyi tanımıyor,
sanki ben değilmişim gibi,
bilinen hakikatler değişiyor.

Adını andıkça daralan bu evrende
nefesim, kapalı bir odada yankı yapıyor,
söylenmeyen her söz
duvarlara biraz daha siniyor.

İnsanlar geçiyor yanımdan
yüzleri birbirinin kopyası,
iyi ile kötü arasındaki çizgi
bir afiş kadar kolay yırtılıyor.

Zaman, suskunları seçiyor sanki,
yükü onların omzuna bırakıp;
konuşanlar hafifliyor,
her gecen gün susmak daha ağırlaşıyor.
S.GÖL