Susmadım Susamadım Şiiri - İsmail Uysal

Misafir bir gedayım dünden yarına doğru
Kaldırım taşlarını döve döve yol aldım
Yılın ilkbaharından sonbaharına doğru
Kurdu, kuşu, çiçeği seve seve yol aldım

Kah usulca yürüdüm, tukendim adım adım
Kah nefes nefeseydim, yoruldum, durakladım

Tanıdığım da oldu tanıyamadığım da
Kah güneşte kavruldum kahi kendi yağımda
Kötüleri de gördüm yanaşırken sağımda
İyileri solumdan sava sava yol aldım

Kötülükleri yermek değildi ya maksadım
İyilik diye diye kötüye çıktı adım

Ya susup kalacaktım dilsiz şeytanlar gibi
Ya da konuşacaktım bozarak her tertibi
Varsın kimse demesin hakikat muharibi
Küfrün derebeyine söve söve yol aldım

Dokunma bana bugün, içim bir hoş üstadım
Gönül zaten yaralı, kalmadı serde tadım

Tükendi kelimeler dudaklar ıslandıkça
Değersizleşti fikir anlayış tıkandıkça
Üslup aksan bozuldu ciddiyet sulandıkça
Nitekim hak olanı öve öve yol aldım

Aklımı bile kıstım dilimi kısamadım
Susmadım elde değil belki de susamadım

Ah benim güzel ülkem, konuşsa, gelse dile
İçinde kahpesiyle, onca haini ile
Geldikleri oranda gitmediler, ezcümle
İti, biti, piçini kova kova yol aldım

Ah benim güzel ülkem, gönlümde fikr-i yadım
Seni sevene yaren, burun bükene yâdım