Süslümanlık Şiiri - Kemal Tekir

Domuz etini haram diye yemeyen,
Haramları domuz gibi yiyen,
Yalancı, talancı, dedikoducu,
Kul hakkına göz diken münafıklar;
Özü sözü uyuşmayan,
Ahde vefası olmayanlar,
Sözde Müslüman,
Özde süslümandır.

Diline dua,
Kalbine kin dolduran,
Mazlumun ahını umursamayan,
Güçlünün önünde eğilip,
Güçsüze tepeden bakan,
Hakkı bildiği hâlde susan,
Adaleti çıkarına göre tartan,
Sözde Müslüman,
Özde süslümandır.

Beş vakit namazını kılıp,
Bir vakit vicdanını sorgulamayan,
Tesbihini elinden düşürmeyip,
Yetimin hakkını gözetmeyen,
Kutsal sözleri diline pelesenk edip,
Güzel ahlakı hayatına geçirmeyen,
İbadeti gösteriş,
Dini menfaat aracı yapan,
Sözde Müslüman,
Özde süslümandır.

Oysa din;
Sadece haramdan sakınmak değil,
Haksızlıktan da uzak durmaktır.
Kul hakkından korkmak,
Mazlumun yanında olmaktır.
Doğruyu söylemek,
Emanete sahip çıkmaktır.
İnsan gibi yaşamak,
İnsan onurunu korumaktır.

Çünkü insanı Allah katında
Eti değil,
Ahlakı anlatır.
Dili değil,
Ameli konuşturur.
Kıyafeti değil,
Vicdanı gösterir.

İbadet insanı güzelleştirmiyorsa,
Ahlak davranışa yansımıyorsa,
Vicdan adaletle buluşmuyorsa;
Orada din şekle dönüşür,
İnanç gösteriye,
Müslümanlık ise
Bir etikete dönüşür.

Ben buna Müslümanlık değil,
Süslümanlık derim.