Suskunluk Mührü Şiiri - Mehmet Hanifi Er ...

Dudağımın çatlamış kuraklığına bakma ey yârim,
Asıl yangın, kelimelerin uçurumundan aşağı atladığı o eşiktedir.
Seni nefes diye içime her çekişimde,
Dışarıya verecek bir soluğum, dünyaya diyecek tek bir sözüm kalmıyor,
İşte bu yüzden, bu dilsiz duruş en çok sana olan sevdama yakışıyor.

Bir gurbet türküsü gibi süzülüyorsun damarlarımın en kuytusunda,
Hangi yanıma dönsem, sana çıkan bir suskunluk çıkmazındayım,
Söylesem, tılsımın bozulacak, sesim rüzgârda üşüyecek,
Sussam, ciğerimden bir parça kopup o boşluğa düşecek.
Kelimeler, senin heybetinin yanında ancak birer mülteci,
Harfler, senin adının gölgesinde boynu bükük birer sürgün...

Ey yar! Dilimden dökülen her kelime,
Senden eksilen bir parçadır aslında,
Bir yanım Kerbelâ'da susuz kalmış bir çocuk çığlığı,
Bir yanım bitmek bilmeyen, yolları mühürlü bir hasret sürgünü.
Dudaklarım çatlak bir toprak gibi su diye sayıklar adını,
Bir yanım mühürlü bir kapı, dili damağına küsmüş bir derviş sabrında.

Susamakla susmak, aynı kundağa sarılmış iki yetim kardeş gibidir,
Biri gurbetine düşer sensizliğin,
Diğeri gelir, tam kalbinin ortasında bağdaş kurup oturur.
Birinde, göğsümdeki o eski yara gibi sızlar her harfin,
Ötekinde, harf harf dökülürsün içimdeki o karanlık dehlizlere,
Dilimden değil, doğrudan kanımdan, canımdan geçer ismin.

Bilirim, fırtına dindiğinde değil,
İnsan, sevdasına sustuğu yerden nefes alır.
Çünkü bizim iklimimizde suskunluk,
Göğe yükselen en uzun, en yanık duadır.
İnsan dediğin, içinde kıyametler kopsa da,
İçindeki o kimsesiz çocuğu dindiremese de,
En çok sevdiğine susarmış meğer.

Öyle sessiz, öyle derinden, öyle kimsesiz,
Tıpkı toprağın suya, tıpkı gecenin sabaha,
Tıpkı benim sana sustuğum gibi...
Bakma kelimelerimin eksik kaldığına,
Bizim sevdamız, harflerin yetmediği o gizli alfabede saklıdır.

Sustum...
Yüreğimdeki o har bakidir,
Ama dilim artık bu sevdaya mühürlüdür.