Şurda ellerini bağlamış bir çocuk oturuyor,küflenmiş kaldırım taşının üzerinde.Cebinde acıkır diye sakladığı yarım dilim salçalı ekmeği,gözlerinde çocuk işte denmeyecek o isli bakış.
Neden o bakış...
Diğer yanda evden kaçmış,ailesi üvey diye,yağmuru,karı hepsi üzerinden geçmiş.Uyur uyanık anılarla yaşamış,oyuncağı olmadan aileden yoksun,çocuk olamadan,büyük olamadan.. nefesi tiner kokan o adama iyi bak.
Neden olamamış...
Şurdaysa kimsesiz kalan o evlerin,çatlamış eşiklerinin üzerinde oturan çocuğun belinde silah,göğsünde annesinin resmi,her gece uyumadan ağlayarak öptüğü adı emir ya da kulufarketmez daha dokuz yaşında...
Neden adı yok...
Tek suçları susmak mı...
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta