Suskun Gözlerin Hikayesi Şiiri - Hamit Atay

Suskun Gözlerin Hikâyesi

Gözlerin var ya…
Bir deniz gibi sessiz,
Ama içinde fırtınalar kopuyor.
Kimse bilmez, kimse duymaz,
Sadece senin kalbin anlar o dalgaları.

Konuşmazsın, anlatmazsın,
Sözlerin yerine bakışların susar.
Ama ben bilirim,
O derinlikte ne yangınlar yanar,
Ne umutlar küllenir.

Suskun gözlerin hikâyesi,
Bir çocuğun yarım kalan hayali,
Bir sevgilinin tutulmamış sözü,
Bir dostun vefasız vedasıdır aslında.

O gözlerde saklı kalan
Kırık sevdalar,
Gizli ağlayışlar var.
Ve ben her baktığımda görürüm,
Sanki yüreğinin penceresi
Bana doğru aralanır.

Suskunluk bazen bir çığlıktır,
Bazen de tükenmiş bir sabır.
Sen konuşmasan da anlarım,
Her bakışında bin kelime var.

Ama bil ki…
Her gözyaşı bir dua taşır,
Her suskunluk bir umut saklar.
Ve o hikâyenin sonunda,
Belki de yarın,
Bir gülümseme yeniden yeşerecek.

Suskun gözlerin hikâyesi,
Yarım kalmış bir kitap gibi.
Ben her sayfasını kalbimle okurum,
Ve bilirim ki…
O hikâye, bir gün
Beni de içine alacak.
Hamit Atay