SUSARAK BÜYÜYENLER
Ben susmayı öğrendim,
çünkü bazı acılar anlatıldıkça küçülmez.
Kalbimden geçenleri susturdum,
insanlar rahat uyusun diye…
Herkes güçlü sandı beni,
oysa ben her gece kendimi yeniden topladım.
Kırıldım ama gürültü yapmadım,
çünkü sessizlik bazen en ağır haykırıştır.
Yoruldum, evet…
Ama vazgeçmedim hayattan.
Düştüm, ama umudu düşürmedim avuçlarımdan.
Çünkü biliyorum;
ışık, en karanlık yerden sızar.
Bu şiir,
gülümseyip içinde fırtına taşıyanlara,
anlaşılamayıp yine de sevmekten vazgeçmeyenlere yazıldı.
Eğer kendini burada bulduysan,
bil ki yalnız değilsin.
Yazar Notu:
Bu şiir; susarak büyüyenlerin, güçlü görünmek zorunda bırakılanların ve kırıldığı hâlde umudunu koruyanların sesidir. Okuyan herkesin kalbinde kendinden bir iz bulması dileğiyle.
Kayıt Tarihi : 1.1.2026 01:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirin Hikâyesi Susarak Büyüyenler”, anlatılmayan acıların ve görünmeyen direnişlerin içinden doğdu. Hayatın, insanı çoğu zaman konuşarak değil susarak olgunlaştırdığı anların birikimidir bu şiir. Güçlü görünmenin bir zorunluluk hâline geldiği, kırılganlığın ise saklanması gereken bir duygu sayıldığı zamanların tanıklığını yapar. Şiirdeki sessizlik; vazgeçişin değil, sabrın ve içsel direncin sembolüdür. Her gece kendini yeniden toparlayan bir kalbin, umudu avuçlarından düşürmeden yoluna devam edişini anlatır. Bu dizeler, acısını anlatamayan ama yaşamaktan da kopmayan insanların ortak sesidir. Susarak Büyüyenler”, okuyanın kendi hikâyesiyle buluşmasını ister. Çünkü bu şiir, yalnız olmadığını hatırlatmak için yazıldı; en karanlık yerden bile sızan bir ışığın var olduğunu göstermek için.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!