Sürükleniş Şiiri - Mustafa Alp

nehirde sürüklenen birine
nereye? demek
çok anlamsızca olurdu.

çünkü suyun dili yoktur
ama yönü vardır.
çünkü akıntı cevap vermez
ama götürür.

bir insan,
kollarını çaresizce suya açmışken
hangi kıyıyı seçebilir ki?
hangi taşı, hangi gölgeyi,
hangi söğüdün altını?

nehir bilir yolunu.
kayaların arasından geçerken
adını fısıldamaz kimsenin.
sadece iter,
çekiştirir,
döndürür.

ve sen kıyıda durup
avuçlarını ağzına siper ederek
nereye? diye bağırırsın.

sanki o seçmiş gibi bu gidişi.
sanki haritası varmış gibi cebinde.
sanki akıntıyla pazarlık edebilirmiş gibi.

oysa su,
kimseyle anlaşma yapmaz.
yukarıdan gelen karın eriyişi,
uzak dağların gözyaşıdır belki,
belki bir yağmurun sabırsızlığı.
hepsi birleşir
ve bir bedeni
bir kader gibi taşır.

nehirde sürüklenen birine
nereye? demek
çok anlamsızca olurdu.

asıl soru şudur belki,
tutunabildin mi?
ya da
üşüyor musun?

çünkü bazen insan
gitmeyi seçmez.
bazen itilmiştir.
bazen ayağı kaymıştır yosunlu bir taşta,
bazen biri omzuna dokunmuştur
fazla sert.

ve su,
kim olduğunu sormaz.
geçmişini bilmez.
hayallerini dinlemez.

sadece alır
ve taşır.

kıyıdakiler meraklıdır.
herkes bir yön arar.
bir sebep,
bir hedef,
bir hikaye.

oysa bazen
ne yön vardır
ne hedef.

sadece sürükleniş.

gözlerin göğe bakar belki,
bir bulut geçer üzerinden,
bir kuş çizer daireler,
ama hiçbiri durdurmaz suyu.

nehirde sürüklenen birine
nereye? demek
çok anlamsızca olurdu.

belki de yapılacak tek şey
suya atlamak değildir,
ama bir dal uzatmaktır.
bir ip fırlatmak.
bir adım daha yaklaşmak kıyıya.

çünkü bazen
insan yönünü bilmez,
ama bir elin sıcaklığını bilir.

ve belki o zaman
akıntı hala güçlüdür,
su hala soğuktur,
ama bir ses değişir.

nereye? yerine
buradayım.

işte o zaman
nehir aynı nehir olsa da
gidiş
biraz daha az yalnız olur.