Sürüklenip Gidersin Şiiri - Kasım Kobakçı

Büyük tutkuya dalmak,
Sıcak ateşte kalmak,
Eski devir efsunu!
Sanki dipsiz kara su.
Duygunun gizli tülü,
Örter bütün çehreyi,
Seçmez kimse gerçeği!
Katı inanç misali,
Sımsıkı tutunursun,
Hiç sorgu sual etmez!
*
Akıl baştan uçuyor,
Mantık anda sıvışır,
Esir eder bu haller,
Zincire vurur hemen.
Tutkunun şiddetiyle,
Başın döner durmadan,
Yol iz asla bulmazsın!
Dogmatik fikir tarzı,
Sadece tapınırsın,
Hızla ona koşarsın!
*
Derde düşer bu kalbin,
Hasret dağlar içini.
Tutsaklık sürecinde,
Zorlu demir kafeste...
Hislerin ağı sarsın,
Dört yanını kuşatır,
Gece gündüz inlersin!
Sabit ideoloji,
Söz de dinlemez asla,
Şuur kayboldu gitti.
*
Vurgun yemiş bedenin,
Titriyor her adımda.
Eski zaman mülkü bu,
Sert iklim fırtınası.
Meftunluğun eseri,
Kavrar bütün zihini.
Doğru yanlış karışır,
Bağnaz tutum sebebi,
Boyun eğer durarsın,
İradesiz hallerde.
*
Tam teslim edilmişken,
Zor düğüm atılmışken,
Tarih öncesi tavır,
Taş duvarlar örülmüş!
Cezbe hali bastırır,
Hüküm verir çok yanlış.
Kaybolur bütün izler!
Direten adetlerle,
İtaat eder insan,
Sürüklenip gidersin.