Sürmeler Çek Sinemize Şiiri - Özlem Çay

bırak sevgili bırak,
yarasal zeminde kalmaz
acının nemi.
duyduğun o hırıltılı mırıldanış
milenyumun arsız çağı
öyle diyor yeryüzü.
avuç içleri yaban,
hafifletilmiş mücbir sebepler;
hiçsel nedenler sığınağı avuçlar.
geçmemiş ellerinden
yankılı kelimeler atlası,
sokulmamış göğse
o içsel acının tarihi.
hamasi uğultuların
yokluk kuyruğu yığın yığın
baskın yemiş sözcükler
gözcüler darmadağın.

dağılsın diye
üç kere vurdum tahtaya
nazarı söküldü efkarın sevgili,
saçıldı ortalık yere
kaça bölündü sayamadım.
adı meçhul evsize düştü biri
çalkalanan serinden taa içine.
başı önde
kaldırım derinliğine dalmış bi adamın
yatağında çağlayıp gam dağıtan
gözlerine diğeri.
saçlarına beyaz kederlerden
kır bahçesi ekmiş ihtiyar teyzeye bir diğeri.
semadan çevirdim başımı
gördüm,
geçtiğim yüzler de
gün hürmetine sıkılmış kovanlarca dün,
parmak uçları ah süzmüş
sur sessizliği bürümüş dilleri.
söyle sevgili,
karga tulumba kim çaldı göğsümüzden umudu,
toprak yeşerten o kıyamet gülüşleri?
kim saldı çağa şu sürmeli yalnızlığı
elinin karasını göğe süren kim?
dokunaklı cümleler
çokluk masalarından azalıyor,
hassasiyet terazisinde
yürek kıblesi bozuluyor.

ey içten yanmalı okları kaşımıza çeken sevgili
ulu düşlerin muştularını fısılda bize!
ya mızrak ucunda ki günlerin yeisini sil
ya göğünün ak süngüsüne çek ansızın
ay suyunda yıkanmış yıldızları sayalım........⚘
.....özlemcay/

mart/dört