Sürgünün İlk Gecesi 7 Şiiri - Nimet Öner

Sürgünün İlk Gecesi 7

Gece
boğazın üstüne ağır ağır indi.
Sarayın pencereleri
son kez denize baktı.
Mermer duvarların içinde
yılların sesi dolaşıyordu.
zaman
çoktan kararını vermişti.
Kapılar kapandı.
Ay
sarayın kubbelerine son kez dokundu.
Ve kadınlar
sessizce yürümeye başladı.
Bir bavul.
Bir sandık.
Bir avuç hatıra.
Hepsi buydu.
Bir prenses
başını kaldırıp
uzun uzun İstanbul’a baktı.
Sanki gözleriyle
şehri kalbine mühürlüyordu.
Bazı vedalar
insanın ruhuna yazılır.
Bir gemi
karanlık suların içinde bekliyordu.
Güvertede rüzgâr vardı.
Rüzgârda tuz kokusu.
Ve bilinmeyen bir yol.
Kadınlar
yavaş adımlarla yürüdü.
Kimse ağlamadı.
Acıları,
gözyaşından daha sessizdi.
Bir çocuk
annesinin elini sıkıca tuttu.
Bir kadın
gökyüzüne baktı.
Ve o an
tarih sessizce yazıldı.
Bir imparatorluk
arkada kaldı.
kimse bilmedi
O gece
tahtlar değil
kadınların sabrı
tarihe kazındı.
Ve sürgün
bir son olmadı.
O sadece
bir destanın başlangıcıydı.