Öksürüp duruyordu agildaki at
Kayili otlar arasinda citlerden boynunu uzatarak
Kedi de gülleri solmus dikenleri kalmis
Duvarin dibinden iz süren caliyi dönüp dolanirken
Merdivende beliren sessizligi
Cukurda biriken yagmur damlalari ve sisli gün kalintilari seyre durup
Toprakla kucaklasan tarihin elleri zil calan tenefüs sonrasi gibiydi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta