Süren Doldu Paşam Şiiri - Kasım Kobakçı

Vakit tamamdır, süren doldu paşam,
Yalan lisanla, harmanlandı yaşam,
Mısralarından, damlıyordu zehir,
Sonsuz sabahlara uyandı, dünyam.
*
Süslü lafların, ardına kuşattın,
Düzenbazlıklarla, çamura battın,
Sessiz hecelerde, kilitli sırrın,
Hayallerimi, dipsiz göle attın.
*
Çizgileri sildim, kara defterden,
Uçup gitti umutlar, pencereden,
Anlamsız, sözcüklerin çöplüğüne,
Bana masallar anlattın, ezelden.
*
Düşlerin yalanmış, inandım boşa,
Vurdum ümitleri, koskoca taşa,
Ustalık tasladın, cümle kurarken,
Çevirdin gerçeği, koca telaşa.
*
Cümlelerin peşinden, sürüklendim,
Kof kafiyelerle, fena köreldim,
Oyunlarında, figüran kalmışım,
Kendi kendime, epeyce söylendim.
*
Satırların acımasız canavar,
Etrafımı sardı, kalın duvarlar,
Kalbindeki karanlık, hece hece,
Söylediklerinde, koca ziyan var.
*
Sözcüklerin, hiç anlam barındırmaz,
Sihrin bozuldu, aklımı kandırmaz,
Söndü lambalar, kapandı tiyatro,
Dudakların, tatlı vuslatı anmaz.
*
İşit sesimi, yüce kent Ankara,
Boyandı sokaklar, simsiyah kara,
Tunalı caddesi, inlesin her an,
Acımadan attılar, bizi nara.
*
Dilbazlık yapan, o dudaklar sustu,
Zehrini akıtan, yılanlar kustu,
Kafiye dizmek, sanılmış marifet,
Esip giden rüzgarlar, sert lodostu.
*
Hecelerden kurduğun, kule çöktü,
Zalim hezeyanlar, içimi söktü,
Ustalığın, dillerdeymiş sadece,
Saçma destanların, boynunu büktü.