Fikirden ziyan düşünceden harap
Ama gene de susmam neden ki
Şurdaki sızı, yürek sızısı...
Önce zihne yosuşturduklarını sonra kullanmaktı kabül
Önce kalp ile beyan ettiklerini
Sonra dili ile aşikara bizzat ben kendim
Elçiye zeval yoktu kabul sen sevgili yüreğim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta