Kafiyeli sözcükleri bir kenara bırakıyorum.
Bugün sitemim konuşsun,
Kırgın kalbim dile gelsin.
Lüzumsuz terkedilmiş bedenler susmasın.
Ben nasıl ifade ederim bilmiyorum.
Özleyip saklamak,
Derin bir sızı var şuramda.
Nefes alamıyorum.
Yokluğunla baş edemiyorum.
Olan nefretim nasıl olurda sevgiye dönüşür ?
İnan bilmiyorum.
Korkuyorum...
Umut beslemek yetmiyor oysa.
O umut yitirilince yarım kalırmış insan.
Kimse dolduramazmış yerini.
Ufacık bir şey kahredermiş.
Mutluluk denilen kaybedilmeye meyilli.
Duygular karmaşık, sevinç yoksun.
Anlamazsın sen,
Yada kafa yormazsın diyelim,
Sevmezsin mesela,
Hiç mi hiç düşünmezsin.
Ardın da bıraktıkların umrunda değildir,
Saplantı haline gelmiştir düşüncelerin.
Yorulur insan, yaşamaktan, yaşananlardan.
Yorulur insan, düşünmekten.
Bir şeylerin olması için çabalamaktan.
Bir şeylerin iyi gitmesi için uğraşmaktan.
Kapanmayan yaralar vardır.
Her gün daha çok kanayan.
Benim gidecek bir yanım kalmadığında,
Başımı omuzlarında aramak yerine,
Çaresizce sustum.
Hep sustum.
Gitmeler yahut kalmalar..
Ne selam verir olmuş..
Bakarker kaybolduğum gözleri vardı.
Öyle güzeldi ki, huzur doluydu.
Ona bakarken geçen saatler umrumda değildi.
Zaman kendi kendine ilerliyordu.
Veda vakti yaklaşıyordu.
Gitmek gerekti, kim bilir nereye..
Saatlerce cevap beklemişliğim,
Beklerken kahrolmuşluğum var benim
Adına şiirler döküp bir bir yakmışlığım,
Sevmediğini duyduğumda diri diri ölmüşlüğüm var benim.
Seviyorum yalanlarına körü körüne inanmışlığım,
Geceleri uykularımdan uyanmışlığım var benim.
Gitmek kolaydı,
Asıl acı kalanaydı.
En kötüsü ona olmuştu.
Tüm dert ona kalmıştı.
Zordu belki döner diye beklemek...
Dönmeyeceğini bile bile sabretmek.
İnsanlar mutluydu.
Kuşlar ötüyor,
Çocuklar neşeyle oyunlar oynuyordu.
Kimsenin benden haberi yoktu.
Varlığımdan, uykusuzluğumdan, mutsuzluğumdan..
Sıradan bir insanda olacak şeylerdi nasıl olsa..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!