Suların Çağrısı Şiiri - Kasım Kobakçı

Koşuyorum suların çağrısına,
Bulunmayacak dertleşecek kişi,
Bir barınak çatacağım dallardan,
Esenlikler dileyeceğim akıntıya.
*
Ey ovalar, ey semalar,
Ey Sirius'un, yol gösteren şavkı,
Yitirirsem yönümü şayet,
Tasalanma, yitirmeye değer.
*
Ezeli nasip mi, yoksa sezgi mi,
Çağlayanın güftesinde, köpüğün tınısında,
Çocukluğun gerisinde,
Cihan masallarının seyrinde.
*
Arınacağım, anlar deresinde,
Ömür çizgisiyle ilintili, tomarımın girişinde,
Söz ediyorum, ufukların eski hudutlarından,
Tanıyorum, şerbetin duru lezzetini,
Vah, ne kadar delice.
*
Hevesin ilk anındaki, ton geçişinde,
Kekik kokan, bir parıltı düzlüğü var,
Düşümden daha mavi, bir patika var,
Belki bir hayalet, belki de bir histir.
*
İnledim son nefesimle,
Tükendi bağrımda avaz,
Süzme beni yorgun,
Pek pek şenim,
Oh ne hoş, hürüm, hür.
*
Dönüyorum nehirlerin kalbine,
Olmayacak durduracak gölge,
Bir taht kuracağım taşlardan,
Hoş geldin diyeceğim geceye.
*
Ey kıyılar, ey rüzgarlar,
Ey Ay'ın, gümüşleyen halkası,
Unutursam kendimi meğer,
Üzülme, unutmaya değer.
*
Çağladım tüm kudretimle,
Kalmadı özümde seda,
Gözleme beni bitap,
Çok çok huzurluyum,
Ah ne güzel, akıştayım, akışta.