Sükûtun Prangası Şiiri - Afşin Dualı

Sesin rüzgar gibi esiyor içimde,
Sükûtun prangası kırıldı bu gece.
Günah sevaplarıma kamçı biçimde,
Ruhumdaki hicran en derin bilmece.
​On yıllık sessizliğim sökülüp atıldı,
Feryadım yankılanır arş-ı alâda.
Zulmün zehri bala karıştırıp katıldı,
Kayboldu adalet fani dünyada.
​Bulutlar okyanusları barındırmış,
Müzevvir dillerde hep aynı yalan.
Kalem mürekkebi gönlümün sanrıymış,
Hakikat bahrinde bizdik boğulan.
​Say eder gönlüm viraneyi her an,
Vaveylâ yükselir harabe içinden.
Gaflet bedel ödemez ki ey insan,
Sıyrıl artık şu nefsinin kirinden.
​Ölümün karanlığı gözüme tayin,
Mevt kapıyı çalar ansızın bir gün.
Yine gönlüm payimal etmez ki hain,
Mağrur olma, toprak olacak mülkün.
​
​Derya ufkuma bend oldu yollar kapalı,
Serâp peşinde koşan biçare beşer.
Tanıdık yüzler kalemime leke çaldı,
Dost sandığın akrep koynunda eşer.
​Eğri yaydan oklar fırlamadı doğru,
Keman-ı cehille menzil alınmaz.
Son bir yutkunma kaldı içimde koyu,
Bu derdin dermanı çarşıda bulunmaz.
​
​Zamanın çarkı döner, öğütür kemiği,
Asalet kanda değil, özdedir evlat.
Terk et artık şu süfli, fani isteği,
İdrakine giydir zırhtan bir kat.
​Sözlerim gürz gibi insin dimağına,
Mürai suratlara çarpsın bu gerçek.
Düşme sakın nefsin kanlı ağına,
Elbet bu devran da bir gün bitecek.
​Kelâmım zehir zemberek, şifadır anlayana,
İlim bir deryadır, biz ise bir katre.
Sırtını yaslama sakın o fani cihana,
Hesap günü sığmazsın hiçbir metreye.
​Sadrımda yangın var, lisanım kor ateş,
Haset ehli yansın kendi nârında.
Gündüzün karanlık, doğmuyor güneş,
Pişmanlık fayda etmez mahşer karında.
​
​Aşkı meşk sananlar, yolda kalacak,
Mana erbabı bilir, vuslat neresi.
Zalimler kendi kuyusunda boğulacak,
Yırtılacak elbet sahte maskesi.
​Şu fani mülkü sen baki mi sandın?
Kibrin kulesinden düşüşün ağır.
Dünya şatafatına nasıl da kandın?
Vicdanın dilsiz, kulağın ise sağır.
​Gönül hanesini eyleme viran,
İstikamet haksa, korkma kederden.
Vakit daralıyor, geçiyor devran,
Kaçışın yok asla o son kaderden.
​Son sözüm tokat gibi patlasın yüzünde,
Hip Hop değil bu, bir irfan dersidir.
Hakikat parlasın mısraların özünde,
Bu ses, mazlumun arşa yükselen sesidir.