Sükút Makamı Şiiri - Kemter Abdal

Bulutlar çekilir dağ uykusundan,
Bir keklik su içer gönül tasından.
Dünya telaşının hırslı sesinden
Uzakta, sakince duranımız var.

Ne kütük sorarız ne parlak unvan,
Bir lokma rızadır kalbe yakışan.
Gözle görülmeyen o gizli umman,
İçimizde ince bir sırrımız var.

Gül kurur, sayfanın içinde kalır,
Zaman her kederi eskitir, alır.
İnsan kendi özünü sükûtla bulur,
Tenha köşelerde bir nurumuz var.

Yıldızlar dökülür gecenin ufkuna,
Bâtın aynasında erir her bina.
Rakamla ölçülen o yalan fâna
Kanmayıp özünü koruyanımız var.

Mürekkep solsa da silinmez izler,
Ten üstüne nakış dokunmuş gizler.
Arşivler sussa da bu kalpler özler,
Ritme yazılmış bir ömrümüz var.

Kemter Abdal der ki: incitme canı,
Gönül kırma, sakın unutma bunu.
Gözyaşıyla yıkanan şu koca hanı
Aşk ile seyreden bir pîrimiz var.