Şubat Şiiri - Mustafa Alp

şubat,
takvimden düşmüş bir yalnızlıktır.
ayların en kısa olanı
ama insanın içinde
en uzun kalan.

soğuk,
sadece havada değildir bu ay ,
kelimeler üşür,
bakışlar donar,
insan kendi sesine yabancılaşır.

şubat’ta
gökyüzü griyi ezberler,
güneş geç kalır hayata,
umut paltosunu evde unutmuştur.
sokaklar suskundur,
kaldırımlar bile konuşmak istemez.

bir ayrılık ayıdır şubat.
vedalar burada daha sessiz olur,
çünkü bağıracak gücü yoktur acının.

insan,
en çok bu ayda
içinden gider birilerinin.

pencerelerde buğu,
kalplerde yarım cümleler.
ne tamamlanır ne de silinir
yaşanmış olan.
şubat,
yarım kalan her şeyin mevsimidir.

kar yağarsa eğer,
temizlemek için değil ,
örtmek içindir acıyı.
beyaz bir suskunluk iner şehrin üstüne,
herkes biraz daha içine çekilir.

bu ayda sevmek zordur.
çünkü sevgi bile üşür,
ellerini cebine sokar,
konuşmadan yürür yanında.
ama bırakamaz da seni,
şubat böyle ikilemli bir aydır.

geceler uzundur,
sabahlar isteksiz.
uyanmak bile bir çabadır,
hayata karşı verilen küçük bir mücadele.
kahveler daha koyu,
düşünceler daha ağırdır.

şubat,
insana kendini hatırlatır.
kim olduğunu değil,
neyi kaybettiğini sorar.
ve cevabı fısıldar gibi alır,
çünkü bağırmak yakışmaz bu aya.

ama yine de.
şubat umutsuz değildir.
o,
bahardan önceki son sınavdır.
dayanabilirsen,
mart seni ödüllendirir.

bir gün geçer,
kar erir,
gri çekilir gökyüzünden.
ve sen fark edersin,
şubat seni kırmamış,
sadece inceltmiştir.

çünkü bazı aylar
geçmek için değil,
olgunlaştırmak için gelir.

Mustafa Alp
01/02/2025 04.00