(Şu Dağlarda Kar Olsaydım türküsünden ilhamla...)
Omuzlarımda sırtlandığım o ağır terk edilişin buz kesmiş yükü,
Yüreğimde adını her andığımda kanayan o yarım kalmışlığın derin sızısı...
Yollar uzundu; ömür dediğin ise avuçlarımdan kayıp giden bir tutam kordu.
Gurbetin simsiyah akşamı üzerime çöküp odadaki sessizlik devleştiğinde,
Sadece rüzgârın getirdiği o yanık ses kalırdı kulaklarımda.
İşte o an zaman durur; zihnim veda ettiğin o son bakışa çakılırdı,
O gaddar, o taş kesilmiş, o ıssız yüreğine...
Aşk dediğin nedir ki sen herif?
Eteğinde baharı saklayan bir umut müjdesi sanırsın,
Oysa koynunda kışı, ayazı, en amansız yokluğu büyütür.
Bizim hikâyemiz zaten sensizlikle doğmuştu,
senin o gidişinle büsbütün yarım kaldı.
Adım attığım her yokuş, sırtladığım her sitem bir cefa oldu bana.
Munzur’un, Diyarbakır’ın dumanlı doruklarına baktıkça içim oyuldu,
eritip bitirdim kendimi.
Kimi sevdayı kalbinin en kuytusuna bir mühür gibi kazır,
Kimi de arkada bırakılan o tek kelimelik vedayı,
tonlarca taş gibi taşır omuzlarında.
Ben senin o gidişini ne aklımın gürültüsünden söküp atabildim,
Ne de içimdeki bu yorgun çığlığı sana duyurabildim.
Gözlerim gece vakti o bomboş sokağa takıldığında,
ruhum kopar, kanatlanıp sana koşardı.
Uzaklarda tek bir lamba yanardı hani;
ne çok şey fısıldardı o tek başına kalmış ışık,
Ne sessiz feryatlar saklardı koynunda...
İnsan en çok terk edildiği o kimsesiz yerde ararmış kendini.
Karanlığa bakardım; başı dumanlı dağlar, etekleri tipi, boran...
İçimden öyle derin bir ah kopardı ki, sesim taş duvarlara çarpar,
Yankılanıp yine senin o soğuk, o acımasız adına dönerdi.
Eğer bir gün bu garip sevdanın hesabı sorulacaksa bir yerlerde,
Ben bu ayrılığın ta kendisi olup dikilmeliyim karşına.
Keşke diyorum bazen...
Keşke senin basıp geçtiğin o yolda ak bir örtü olsaydım.
Öyle lekesiz, öyle masum bir beyazlık ki;
ne seni suçlasın ne de arkandan tek bir sitem okusun.
Kimsenin uğramadığı o derin uçurumlara inen,
ay ışığıyla parıldayan bir ıssızlık olsaydım...
Ne içimdeki o taze yara sızlardı ne de o eski acı kalırdı;
örterdi her şeyi o beyaz yorgan.
Ben ise oralarda, o ulaşılamaz en yüksek tepelerde,
Senin yokluğunda bile,
gururundan erimeyen o tek buz tanesi olurdum.
Kayıt Tarihi : 30.07.2026 21:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!