Sözün Hasadı Şiiri - Kasım Kobakçı

Rüzgârlarla eriştim, o sevdaya tekrar,
Göğsümün kafesine vuran, kanat çırpışlarıyla,
Seferden dönüyormuşçasına, yorgun kuşlarla,
Yaban ellerine süzülen, gümüş zırhlı neferlerle.
*
Kanat sesleri, ürpertir ruhunun kaç telini,
Hasım boynunu büker, yiğitler haykırırken,
Bizimle beraber uçtu kuşlar, dün o meydanlara,
Zıtlar bize meydan okusun da, görelim akıbeti.
*
Biz kargaşadan kaçarken, izimizi sürdü o,
Bizi çekip alacak, yegane pençe o,
Bir saadet çiçeği, filizlense de kaderde,
Sayısız saklı bekleyişten, bize varan sözdü o.
*
Kurduğunun, duru lisanıdır ozan,
Bin çilenin, şeydasıdır ozan,
Çözülür, bağrımızın kilitleri onda,
Bize lütfedilen muhabbetin, al goncasıdır ozan.
*
Göklerden süzülen rahmetin, damlasıdır bu,
Kurak topraklara can, dilsizlere lügattır bu,
Unutulmuş çağların, mirasını taşır omuzunda,
Sonsuzluğa açılan kapının, anahtarıdır bu.
*
Sabahın seherinde, uyanır o kutlu seda,
Dağları inletir, deryaları coşturur o nida,
Eğer duyabilirsen, rüzgarın fısıltısını,
Karanlıkları yarıp geçen, o nurdur bu.
*
Özümden çağlayan, sözün hasadıdır bu,
Meçhul diyarların lügatı, vicdan tınısı, Rabbin ilmidir bu,
Zulmetin efsununu, yükler bunlar şahsıma,
Seziyorsan Mevla'nın azametini, O'nun nefesidir bu.