Sözsüz Veda Şiiri - İrem Aslan

Dünyaya ağız dolusu bir "hoşça kal" demeyi ne çok isterdim,
Oysa bir çiçeğe bakıp gülümsemekle yetiniyor,
Masumiyetin o eski, zarif kokusunu arıyorum.
Siz yalan ve boş sözlerle vicdanınızın sesini kısarken,
Ben sessizce nezaketime sığınıyorum.
Ben tabağınıza bir lokma daha eklemenin,
Sizi uyutmayan o derdin dermanı olmanın peşindeyim;
Siz ise lokma sayıyor, yeni oyunlar kuruyorsunuz.
Beni yıllarca süren, cevapsız bir mutsuzluğa,
Kendi acımla baş başa bıraktınız.
Farkımız şurada: Ben sadece gölgemi bırakıp gidiyorum,
Siz ise başkalarının ışığıyla yaşayan birer gölge oluyorsunuz.
Tüm bunları, kime, nasıl anlatayım ki?
Söz bitti, geriye sadece sessizliğim kalıyor.